Met wie werkte ik samen voor Inhuren.com?

29 januari 2019 door Richard Keijzer

Een paar jaar geleden besloot ik mijn ‘zittende’ kantoorbaan te verruilen voor een baan als verhuizer. Nadat ik inmiddels aan mijn tweede kantooravontuur was begonnen sinds het behalen van mijn (hbo) studie Bedrijfskunde – de eerste als accountmanager, en de tweede als planner – besloot ik dat het tijd was voor iets totaal anders. Ik kreeg, mede vanwege het – voor mij – sterk claustrofobische en beperkende karakter van een kantoor, een sterke behoefte om heel ander soort werk te doen. Het liefst wilde ik een type baan waarbij ik ‘buiten’ zou zijn, en een baan waarbij ik mij fysiek zou kunnen inspannen. Dit zou niet het type baan zijn dat ik voor de rest van mijn leven zou blijven doen, maar meer bedoelt als een tijdelijke baan, zodat ik in de tussentijd even rustig kon nadenken over wat een logische vervolgstap zou kunnen zijn voor mij. Een ‘overbruggings-baan’, als het ware.

Mijn vader heeft vroeger in zijn studententijd een paar jaar met veel plezier in de verhuizing gewerkt om wat bij te verdienen, en mijn jongere broertje deed precies hetzelfde. Mede vanwege hun positieve ervaringen die zij in de verhuizing hebben opgedaan, werd dit voor mij óók een aanleiding om in de verhuizing te willen werken.

Zodoende ben ik – na wat online speurwerk – terechtgekomen bij het uitzendbureau Inhuren.com. Wat mij bij dit bedrijf erg aansprak, was de mogelijkheid om iedere week zelf te bepalen hoeveel en op welke dagen ik wilde werken, maar daarnaast was er ook nog de mogelijkheid om te kiezen voor welke opdrachtgever ik wilde werken, en voor welke niet.

Zoals de oplettende lezer al wellicht had geconcludeerd vanuit uit de eerste alinea, ben ik iemand die erg gehecht is aan mijn (keuze)vrijheid. Om deze reden was het voor mij ideaal om voor Inhuren.com te werken als verhuizer, omdat ik hier een grote mate van flexibiliteit kreeg.

Voordat ik daadwerkelijk begon te werken als verhuizer, had ik allerlei – achteraf verkeerde- ideeën over het type collega’s waar ik mee te maken zou krijgen. Zo dacht ik in eerste instantie dat verhuizers voornamelijk schoolverlaters zijn, die niet bijster ambitieus zijn. Ik hield mezelf voor dat ik ‘gewoon maar moest proberen te genieten van het fysieke en uitputtende aspect van het werk’, dat uiteindelijk de voornaamste reden was om voor dit werk te kiezen, en dat ik waarschijnlijk maar weinig overeenkomstige interesses zou hebben met deze collega’s.

Na een paar weken moest ik erkennen dat mijn vooroordelen totaal niet strookte met de werkelijkheid: niet alleen waren veel van mijn collega’s geen schoolverlaters, maar daarnaast beschikten veel van deze verhuizers over meer levenservaring, wijsheid en waren zij een stuk ruimdenkender dan de meeste collega’s die ik had toen ik nog op kantoor werkte. In de tijd dat ik met hen samen in de verhuizing heb mogen werken, heb ik niet alleen erg veel lol met ze gehad, maar heb ik in verschillende opzichten ook veel van ze geleerd.

Wat voor type mensen waren deze verhuizers dan precies? Hier bleek, tot mijn verbazing, een enorme diversiteit in te bestaan. Juist dit gegeven maakte het werk als verhuizer voor mij nog zoveel leuker dan ik in eerste instantie ooit had kunnen bedenken. Zo waren er natuurlijk wel de schoolverlaters, maar werkten er ook studenten die nog een mbo- of hbo-studie volgden, en zodoende konden bijverdienen tijdens hun studie. Ook waren er een aantal collega’s die als ZZP’er werkten, mensen die net zoals ik in een ‘overbrugging’ zaten, en mensen die er naast nog een andere baan hadden.

Voor- en nadelen van verschillende type collega’s

ZZP’ers

Deze verschillende collega’s betekenen natuurlijk voor de werkgever en opdrachtgever ook verschillende voor- en nadelen. Deze ZZP’ers waren, vanuit mijn eigen ervaring bezien, meestal erg gedreven, zelfstandige en gespecialiseerde jongens die veel (verhuis)ervaring hadden. Deze jongens waren meestal (ruim) boven de 30 en hadden vaak al een gezin.

ZZP’ers zijn voor het bedrijf gemakkelijk en flexibel inzetbaar bij verschillende opdrachtgevers: voor een paar weken, voor een paar maanden of zelfs een jaar. Voor de werkgever, in dit geval Inhuren.com, heeft dit type werknemer financiële voordelen, aangezien er niet hoeft te worden doorbetaald bij ziekte, er alleen wordt betaald voor de daadwerkelijk gewerkte uren, en er niet hoeft worden betaald voor allerlei premies, (vakantie)toeslagen of belastingen. Daarnaast brengen ZZP’ers, zoals eerder aangegeven, veel kennis en ervaring met zich mee, dat ook weer een positieve invloed heeft op andere (jonge) collega’s.

Helaas hebben deze ZZP’ers ook bepaalde nadelen voor de werkgever tot gevolg, zoals bijvoorbeeld een hoger uurtarief en het risico op een verkapt dienstverband (het verschil tussen ‘in opdracht’ en ‘in dienstverband’ is niet altijd even duidelijk).

Studenten

Mijn collega-verhuizers die naast dit werk nog een mbo- , hbo- of wo- studie volgden, werkten meestal 2 en maximaal 3 dagen per week. Het voordeel van deze jongens was dat ze jong waren en  hierdoor veel energie hadden, vaak een flexibele instelling hadden ten opzichte van het werk, en ook erg leergierig waren. Ze pikten dingen snel op en konden de instructies van een opdrachtgever ook vaak moeiteloos uitvoeren.

Een ander bijkomend voordeel van het feit dat deze studenten dit werk parttime deden, was dat ze hierdoor – over het algemeen – veel kracht en energie in het werk konden stoppen, dat wellicht minder het geval zou zijn wanneer zij dit werk bijvoorbeeld 5 dagen per week deden, en hadden ze minder last van een zekere ‘dagelijkse sleur’, die bij fulltimers soms wel aanwezig was.

Een groot nadeel van dit type werknemers voor werkgevers en opdrachtgevers zijn natuurlijk dat studenten een onzekere factor zijn voor de toekomst, want hoelang blijven zij daadwerkelijk in dienst? In het beste geval blijft een student hoogstens een jaar of twee, maar in de realiteit heb ik gemerkt dat zij meestal slechts een half jaar tot een jaar blijven. Soms zelfs nog korter. Het is voor werkgevers dus moeilijk om echt op deze jongens ‘te bouwen’ en daarnaast is het ook niet bepaald aantrekkelijk om in hen te investeren, middels allerlei cursussen zoals bijvoorbeeld VCA.

Ook weet je als werkgever niet hoeveel en welke dagen een student iedere week kan werken, aangezien studenten allemaal een ander schoolrooster hebben en daarnaast ook niet zullen werken wanneer zij bijvoorbeeld tentamens, presentaties of belangrijke schoolprojecten hebben. Dit vormt voor de werkgever een heikel punt m.b.t. het maken van weekplanningen.

Overbruggers

De ‘overbrugger’ is het type werknemer waar ik mezelf onder schaarde, namelijk: nog niet (precies) wetende wat voor mij de volgende carrière stap zou zijn, en totdat ik dit wel wist, deze tijd ‘overbruggen’ door tijdelijk als verhuizer te werken.

Behalve mezelf, waren er ook andere jongens die tijdelijk als verhuizer werkten totdat zij een beter beeld van hun toekomst kregen, en dus ook in deze categorie vallen. Zij hadden in de meeste gevallen ofwel een mbo opleiding afgerond, of een hbo- of wo opleiding. Net zoals ik, hadden zij een studie(richting) gevolgd die in de praktijk uiteindelijk niet bij hen paste.

Deze ‘overbruggers’ zijn wat leeftijd betreft vaak gelijkwaardig aan de groep studenten, die ik hierboven reeds heb omschreven. In mijn ervaring zijn overbruggers doorgaans tussen de 24 en 28 jaar oud. Kortom, net zoals bij studenten is dit type werknemer nog jong, energiek en leergierig ingesteld. Echter, in tegenstelling tot studenten, hadden deze jongens geen tentamenweek of andere schoolverplichtingen. Dit maakte hen een meer stabiele factor voor de werkgever m.b.t. het opstellen van de wekelijkse planning. Zij waren vaak de hele week inzetbaar.

Daarentegen waren deze collega’s veel minder gewend aan fysiek zwaar werk dan de andere type collega’s die dit werk (al langere tijd) deden. Het duurde in de meeste gevallen een aantal weken, soms wel maanden, voordat zij lichamelijk gewend waren aan de fysieke inspanning die van je wordt gevraagd als verhuizer.

Ook hadden zij, mede door een gebrek aan ervaring, meer moeite bij het oplossen van specifieke, vaak unieke problemen waarbij je je handen moest gebruiken in vergelijking met bijvoorbeeld schoolverlaters, die vaak al jaren praktische ervaring hadden opgedaan en dus handig waren geworden in het oplossen van praktische problemen die zich ter plaatste voordeden. De ‘overbruggers’ hadden deze ‘’hands-on’’ mentaliteit nog helemaal niet ontwikkeld.

Dit praktische ‘probleem’ gold overigens ook voor de groep studenten.

Mensen met een andere baan

De vierde groep collega’s die ik tijdens het werk ben tegengekomen, betrof de collega’s die naast het werk als verhuizer ook nog een andere, tweede baan hadden. Zij werkten in eerste instantie ergens anders, maar omdat zij – wegens uiteenlopende redenen – niet genoeg uren kregen bij hun werkgever, gingen zij extra werken als verhuizer. Deze collega’s hadden in de meeste gevallen al een gezin en een (koop)huis en dus vaak hoge, doorlopende kosten die hier onvermijdelijk mee gepaard gaan.

Het voordeel voor de werkgever van deze mensen, is dat deze werknemers in grote mate afhankelijk zijn van de hoeveelheid werk en van hun salaris, waardoor zij een gemotiveerde en betrouwbare werkinstelling hebben. Zo heb ik zelden meegemaakt dat deze collega’s te laat kwamen op een klus. Ook verschenen zij vaak op een klus terwijl ze eigenlijk doodziek waren en eigenlijk niet echt in staat waren om te kunnen werken. Zij hadden, mede vanwege hun gezin maar ook vanwege hun (hogere) leeftijd, simpelweg een sterker verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkeld dan sommige jongere collega’s. Vanwege hun leeftijd waren deze werknemers ook vaak personen waar de jongere verhuizers naar opkeken, en vormden op die manier een soort rolmodel voor de jongere generatie waarbij ze hen het goede voorbeeld konden geven.

Daarnaast hadden deze werknemers in het verleden al enige ervaring opgedaan in soortgelijke, fysiek belastende functies, waardoor zij moeiteloos inzetbaar waren bij allerlei opdrachtgevers en gemakkelijk werkinstructies konden opvolgen.

Het nadeel uiteraard, was dat deze werknemers vanwege hun andere verplichtingen niet fulltime beschikbaar waren voor de werkgever, en daarnaast had de baan als verhuizer in veel gevallen voor hen een tijdelijk karakter: wanneer zij bij hun ‘primaire’ werkgever weer meer konden werken, of wellicht bij een andere werkgever hun oorspronkelijke functie weer konden oppakken, gingen zij weer weg.

Schoolverlaters

De laatste groep collega’s en de groep waar ik het meeste mee te maken had tijdens mijn werk als verhuizer, waren de schoolverlaters. Vaak waren dit jongens die op hun 16de of 17de van school zijn gegaan. In sommige gevallen hadden zij een vmbo of havo diploma behaald, maar in de meeste gevallen was hier geen sprake van.

Hier waren verschillende redenen voor. In de meeste gevallen hadden ze gewoon niks met leren en om die reden ook geen enkele motivatie om op school te willen blijven. In andere gevallen vielen sommige van deze jongens ‘buiten de boot’ op school, en hadden ze totaal geen binding met zowel hun klasgenoten als met hun docenten. Andere jongens zijn van school gegaan omdat ze ernstige privéproblemen hadden, zoals problemen met hun ouders en/of drugsproblemen. Hierdoor konden ze zich er niet toe zetten om naar school te (willen) gaan. Zodoende zijn zij op jonge leeftijd begonnen met fulltime, ongeschoold werk.

Dit type collega’s hadden verreweg de meeste ervaring met verhuiswerk en daarnaast vormden zij de belangrijkste, meest betrouwbare en stabiele factor voor de werkgever. Deze jongens gingen ook dikwijls in vaste dienst werken bij een opdrachtgever van de werkgever, in dit geval doelend op uitzendbureau Inhuren.com.

Vaak groeiden deze jongens uiteindelijk door tot ‘voormannen’ of ‘ploegleiders’, dat in feite betekent dat zij als aanspreekpunt fungeerden tijdens een klus en daarnaast de eindverantwoordelijkheid droegen. Dit type jongens waren zowel het boegbeeld als het fundament van de hele organisatie. Zij vingen nieuwe jongens op en namen hen onder hun hoede.

Wat betreft ‘nadelen’, kan ik m.b.t. het werk in de verhuizing, gecombineerd met mijn eigen ervaring als verhuizer, niet echt een concreet voorbeeld noemen, hoogstens dat sommige van deze jongens na verloop van tijd toch genoeg kunnen krijgen van het fysieke en slopende karakter van dit werk, en toch besluiten verder te studeren. Wanneer dit het geval is, valt er een belangrijke, vaak onmisbare schakel weg voor de werkgever. Voor de werkgever kan het moeilijk zijn om dit wegvallen op korte termijn (adequaat) op te vangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *